To nie Pasuje!
„A po sabacie, o świcie pierwszego dnia tygodnia, przyszła Maria Magdalena i druga Maria, aby obejrzeć grób. I oto powstało wielkie trzęsienie ziemi, albowiem anioł Pański zstąpił z nieba i przystąpiwszy odwalił kamień i usiadł na nim. Wtedy anioł odezwał się i rzekł do niewiast: Wy się nie bójcie; wiem bowiem, że szukacie Jezusa ukrzyżowanego. Nie ma go tu, bo wstał z martwych, jak powiedział; chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał” (Mt 28,1-6).
Gdyby ktoś przyszedł pierwszy raz w poszukiwaniu symboli Wielkiego Tygodnia, a zwłaszcza grobu w naszych zborach, może poczuć się zawiedziony. Symbole i tradycja, które zdominowały w kulturze religijnej święta Wielkanocne, nie pasują do naszego świętowania zmartwychwstania.
Spotykamy się z powodu niezwykłości zdarzenia, jakie wspominamy, ale jeśli szukasz Jezusa Nazaretu, w miejscu, w którym niektórzy chcieliby Go znaleźć, to mówimy w radosnym uwielbieniu:
„Nie ma go tu, bo wstał z martwych”
Pusty grób Zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa stał się świadectwem, że królestwo śmierci zostało pozbawione władzy. Kiedy uczniowie przybywają do grobu, widzą opakowanie po ceremonii pogrzebowej, po złożonym ciele. Są zdziwieni, zaskoczeni. W pierwszej chwili, gdy czytamy ewangeliczne relacje, historia wydaje się prawie jak anty zmartwychwstanie. Maria myśli, że ciało zostało wykradzione, Piotr i Jan czują się zakłopotani. Kapłani wraz ze strażą rozpuszczają wieść, że to uczniowie dokonali kradzieży, a informacje o zmartwychwstaniu to tylko fikcja i pobożne życzenie. Wszystko nie pasuje do radosnych pieśni, jakie dziś są śpiewane w świątyniach.
Sprawa Jezusa, po ludzku zakończyła się na Golgocie. Jeśli krzyż zamknął „sprawę Jezusa”, to jak wyjaśnić szybkie rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa? Jak wyjaśnić to, że głosi się Ukrzyżowanego jako żyjącego i zwycięskiego Pana? Świadectwo uczniów zawierało słowa klucze: Pan „jest wskrzeszony”, „zmartwychwstał”; „ukazał się”.
Zmartwychwstanie stanowi wciąż potężne wyznanie chrześcijaństwa.
Pojawiło się wiele hipotez na przestrzeni wieków, kwestionujących autentyczność zmartwychwstania.
Jak to się ma w zestawieniu z męczeńską śmiercią wielu spośród uczniów? Czy Jakub, Piotr, Paweł, Szczepan oddali życie za oszustwo?
Relacje w Ewangeliach o zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa mówią nam, że był to czas wielkiego poruszenia i niebywałego zamieszania. Nikt z uczniów nie usiadł wtedy, by zapisać relacje o zmartwychwstaniu Jezusa. Przecież Ewangelie spisano w wiele lat po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.
We wszystkich opisach powtarza się jeden motyw: Apostołowie po śmierci Jezusa byli przestraszeni, wielu wątpiło, a inni spodziewali się zupełnie innego obrotu sprawy: „A myśmy się spodziewali”.
Wiara w Zmartwychwstanie zrodziła się pod działaniem łaski Bożej, z bezpośredniego doświadczenia.
„Jezus żyje nie dlatego, że jest głoszony w wyznaniu wiary, ale jest głoszony dlatego, że żyje” (H. Küng).
„Jezus Chrystus zmartwychwstały był przyczyną wiary uczniów”.
Zmartwychwstanie Jezusa jest nie tylko wyjaśnieniem zagadki pustego grobu, ale jest też najlepiej poświadczonym wydarzeniem. Co stałoby się z chrześcijaństwem, jeśli zakwestionować zmartwychwstanie? Wtedy jesteśmy tylko religijnymi poganami sprowadzającymi życie do wymiaru ziemi.
Nowy Testament ukazuje Jezusa przede wszystkim jako Syna Bożego, który pokonał śmierć, jest zwycięzcą, wstąpił do Ojca i przyjdzie powtórnie jako Król Królów i Pan Panów, aby zabrać nas do siebie.
Chrześcijaństwo jest zawieszone na historycznym fakcie zmartwychwstania Chrystusa, a bez tego faktu wiara byłaby oszustwem.
Chrześcijańska wiara nie jest wiarą reanimacji ani reinkarnacji, ale nadzieją w nowy rodzaj życia.
Nie świąteczny nastrój i chwilowy entuzjazm są elementem naszej wiary. Te nie wytrzymałyby próby czasu.
Uczniowie z ludzi przerażonych, zamykających się w domach, stali się odważnymi świadkami Boga, głoszącymi Dobrą Nowinę po całym świecie. Co innego mogło tak na nich wpłynąć, jak pojawienie się przed nimi zmartwychwstałego Chrystusa?
Bóg jest zaskakujący w swym działaniu, dlatego może tak łatwo ludziom przychodzi przejść w kwestiach wiary do zabobonu czy wiary mającej więcej wspólnego z ludowym folklorem niż z realiami ewangelicznego poselstwa.
Prawdziwa wiara zmartwychwstania nie powstaje od patrzenia i wierzenia w pusty grobowiec, ale ze spotkań Boga w Słowie Bożym.
Jezusa złożono w grobie, przyłożono kamień, opieczętowano, mówiąc do widzenia piękna historio o imieniu Jezus. Stąd nie ma powrotu. Czytamy o tym i myślimy, to nie pasuje do Tego, kim miał być.
Ewangelia nie kończy się słowami; „umarł i pogrzebany jest”. Ewangelią jest poselstwo, że Chrystus umarł za nasze grzechy i powstał z martwych, stając się zwycięzcą nad grzechem i śmiercią.
W sprawie zmartwychwstania nie chodzi o poglądy, czy o to, co komu na ten temat się wydaje, ale o nasze być albo nie być, o życie – nie śmierć.
Wielkanoc naprawdę jest całkowitym zaskoczeniem; to nie pasuje. Śmierć i zmartwychwstanie to dwa zawiasy, na których życie milionów ludzi obróciło się we właściwym kierunku.
Nasze życie obraca się we właściwym kierunku, gdy mówimy i wyznajemy Zmartwychwstanie Jezusa.
